30 04 2009

Kırık dökük bir veda..

Terkedip gitmenin ne demek olduğunu asla öğrenemedim bunca zaman..Kapıları çarpıp,ardına bile bakmadan gitmek nasıl bir his uyandırırdı insanda,yaşamadım hiç..Bir insanı bırakmak,bir şehri bırakmak,bir eşyayı sokağa atmak duygusuzca;ben tatmadım hiç bunları..Çünkü ben terketmeden terkedildim hep..Arkasından bakılan değil,hep arkadan bakan oldum..Oracıkta öylece bir başına kalmış,Kaderine terkedilmiş,Yalnızlık alın yazısı olmuş biri oldum hep..Ben de isterdim düşünmeden birini bırakıp gitmeyi,Arkamda gözyaşlarıyla birilerini bırakabilmeyi ben de isterdim.Ama dedim ya;bu bir yazgı belki de..Kırık dökük,aidiyetleri olmadan,serseri mayın gibi yaşamak yazgısı işte..Gidenler,gelenler,terkedenler,hepsinin yüzü birer birer geçiyor gözlerimin önünden bunları yazarken;Ve en trajik olanı ise,o yüzlerde asla ama asla benden bir iz bırakamayışım..Kendi hayatımda bile iz bıraktığım söylenemez..Emin olduğum tek birşey var;Günün birinde,İlk ve son terkedişimi kendime yapacağım..Kendimi terkettiğim gün,bütün kırık dökük vedalarımın intikamını almış olacağım..İşte o zaman rahat uyuyacağım...... Devamı